. . . نماز و تمام عبادات من و زندگى و مرگ من ، همه براى خداوند ، پروردگار جهانيان است . آنان كه مثل اعلاى بندگى و كمالاتند ، چنان مجذوب حق بودند و آن چنان در ياد خدا و انس با او كه هيچ چيز نمىتوانست آنان را از اين حضور بازدارد و توجهشان را به خود معطوف سازد و در مقام انقطاع الى اللّه هيچ علاقه‌اى كه معارض با حب الهى باشد در وجود آنان نبود و اين درخواست قلبى ايشان بود ، چنان كه امير المؤمنين عليه السلام در مناجات شعبانيه ، چنين انقطاع كاملى را از درگاه خدا مسألت داشت و عرض مىكرد : « الهى هب لى كمال الانقطاع اليك . » « خدايا ! كمال انقطاع به سوى خودت را به من عطا كن . » امام سجّاد عليه السلام نيز همانند ساير پيشوايان آسمانى ، تنها دل در گرو يك محبّت قدسى ملكوتى نهاده و از همه چيز به خاطر رسيدن به آن در گذشته ، و آن حبّ الهى است ، موج عشق و محبّت الهى را در تمام سخنان و مناجاتهايش كه حاصل غايت مراتب معرفت به ذات مقدس پروردگار است ، مىتوان مشاهده كرد . در مناجات الذّاكرين عرض مىكند : « و استغفرك من كلّ لذّة به غير لذّة ذكرك . » « از هر لذّتى جز لذّت ياد تو ، آمرزش مىطلبم . » نگاهى به مناجاتهاى امام عليه السلام در صحيفهء سجاديه ، بيانگر اين مطلب است كه چگونه توجه و اعتماد به خدا و تلاش براى تحصيل رضا و خشنودى او در تمام مراحل و در كليه احوال هدف والايى بوده است كه لحظه‌اى مورد غفلت و فراموشى واقع نمىشده است ، در دعاى سيزدهم صحيفه عرض مىكند : « اللّهمّ انّى اخلصت بانقطاعى اليك و اقبلت بكلّى